یک کارمند ممکن است ماه‌ها از باشگاه استفاده نکند.
ممکن است امسال سفر نرود.
ممکن است خرید بزرگی هم نداشته باشد.
اما کافی است یک دندان شروع به درد گرفتن کند.
ویزیت.
عکس.
عصب‌کشی.
ترمیم.
روکش.
جرم‌گیری.
جراحی.
یا درمان چند دندان.
ناگهان یک هزینه قابل توجه و پیش‌بینی‌نشده وارد بودجه خانواده می‌شود.
و درست همین‌جا یک رفتار آشنا اتفاق می‌افتد:
«فعلاً تحملش می‌کنم؛ ماه بعد می‌رم.»
ماه بعد تبدیل می‌شود به چند ماه بعد.
و درمانی که شاید در ابتدا ساده‌تر بوده، ممکن است پیچیده‌تر شود.
برای واحد منابع انسانی این مسئله یک سؤال مهم ایجاد می‌کند:
آیا دندانپزشکی می‌تواند به جای یک مزیت جانبی، بخشی جدی از برنامه رفاهی کارکنان باشد؟
پاسخ برای بسیاری از سازمان‌ها می‌تواند مثبت باشد.
اما به شرطی که سرویس درست طراحی شود.
دندانپزشکی سازمانی چیست؟
دندانپزشکی سازمانی یعنی شرکت یا سازمان، دسترسی کارکنان خود را به یک یا چند مرکز دندانپزشکی با شرایط مشخص تسهیل کند.
این شرایط بسته به مدل همکاری می‌تواند شامل موارد مختلفی باشد:
تعرفه یا تخفیف سازمانی
امکان پرداخت مرحله‌ای
مشارکت سازمان در هزینه
رزرو یا مسیر پذیرش مشخص
و دسترسی به شبکه‌ای از مراکز.
بنابراین دندانپزشکی سازمانی الزاماً به این معنی نیست که شرکت باید تمام هزینه درمان کارکنان را پرداخت کند.
گاهی مهم‌ترین مزیت، ایجاد «دسترسی بهتر» است.
چرا دندانپزشکی برای برنامه رفاهی جذاب است؟
یک مزیت رفاهی خوب معمولاً حداقل یکی از این ویژگی‌ها را دارد:
یک مشکل واقعی کارمند را حل می‌کند.
ارزش مالی آن قابل احساس است.
استفاده از آن ساده است.
و کارمند متوجه می‌شود سازمان برای یک نیاز واقعی او راه‌حل ایجاد کرده است.
دندانپزشکی می‌تواند هر چهار ویژگی را داشته باشد.
هزینه دندانپزشکی معمولاً یک هزینه روزمره نیست
یکی از تفاوت‌های دندانپزشکی با بسیاری از هزینه‌های دیگر همین است.
کارمند هر روز بابت دندانپزشکی پول پرداخت نمی‌کند.
اما وقتی به درمان نیاز پیدا می‌کند، ممکن است با یک مبلغ نسبتاً بزرگ روبه‌رو شود.
بنابراین مسئله فقط:
«قیمت درمان»
نیست.
مسئله:
«توان پرداخت در زمان نیاز»
هم هست.
همین موضوع باعث می‌شود مدل‌های پرداخت و حمایت سازمانی اهمیت پیدا کنند.
آیا بیمه تکمیلی کافی نیست؟
نه لزوماً.
وجود بیمه تکمیلی بسیار ارزشمند است، اما شرایط پوشش دندانپزشکی در بیمه‌ها یکسان نیست.
ممکن است:
سقف تعهد وجود داشته باشد.
بعضی خدمات تحت پوشش نباشند.
فرآیند دریافت خسارت متفاوت باشد.
یا کارمند همچنان بخشی از هزینه را شخصاً پرداخت کند.
بنابراین هنگام طراحی خدمت دندانپزشکی باید دقیقاً بدانید بیمه فعلی کارکنان چه چیزی را پوشش می‌دهد.
هدف ایجاد سرویس موازی و بی‌استفاده نیست.
هدف پر کردن Gapهای واقعی است.
قدم اول: قبل از قرارداد، نیازسنجی کنید
اشتباه رایج این است:
یک مرکز دندانپزشکی پیدا کنیم، قرارداد ببندیم و بعد برای کارکنان پیام بفرستیم.
مسیر بهتر از کارمند شروع می‌شود.
در نظرسنجی رفاهی می‌توانید بپرسید:
آیا طی ۱۲ ماه گذشته به خدمات دندانپزشکی نیاز داشته‌اید؟
آیا به دلیل هزینه، درمانی را عقب انداخته‌اید؟
مهم‌ترین مانع استفاده از دندانپزشکی چیست؟
قیمت
پرداخت یک‌جا
فاصله مرکز
زمان انتظار
عدم اعتماد به مرکز
پوشش بیمه
یا موارد دیگر؟
اگر سازمان خدمات دندانپزشکی ارائه کند، کدام ویژگی برای شما مهم‌تر است؟
تعرفه مناسب
پرداخت اقساطی
مرکز نزدیک
کیفیت و اعتبار مرکز
پوشش خانواده
ساعات مراجعه مناسب.
خانواده کارکنان را فراموش نکنید
هنگام نیازسنجی یک سؤال مهم دیگر وجود دارد:
آیا خدمت فقط برای خود کارمند است یا اعضای خانواده نیز می‌توانند استفاده کنند؟
برای بسیاری از کارکنان، هزینه درمان همسر یا فرزند همان‌قدر مهم است که هزینه درمان خودشان.
اگر مدل همکاری اجازه می‌دهد، امکان استفاده اعضای خانواده می‌تواند ارزش ادراک‌شده سرویس را به شکل قابل توجهی افزایش دهد.
قدم دوم: مدل مالی را انتخاب کنید
یک نسخه واحد برای همه سازمان‌ها وجود ندارد.
چند مدل قابل بررسی است.
مدل اول: دسترسی سازمانی بدون پرداخت توسط شرکت
سازمان هزینه درمان را پرداخت نمی‌کند.
اما برای کارکنان امکان استفاده از مراکز مشخص با شرایط سازمانی ایجاد می‌شود.
مثلاً:
تعرفه توافقی
تخفیف
شرایط پرداخت بهتر
یا فرآیند پذیرش مشخص.
این مدل برای سازمان‌هایی مناسب است که بودجه رفاهی محدودی دارند اما می‌خواهند دسترسی کارکنان را بهتر کنند.
مدل دوم: مشارکت سازمان
شرکت بخشی از هزینه را تقبل می‌کند.
مثلاً سازمان می‌تواند برای هر کارمند در یک دوره مشخص اعتبار دندانپزشکی تعریف کند.
کارمند هزینه را انجام می‌دهد و بخشی از آن از اعتبار رفاهی پوشش داده می‌شود.
این مدل امکان کنترل بودجه را نیز به سازمان می‌دهد.
مدل سوم: پرداخت کامل بعضی خدمات
ممکن است سازمان تصمیم بگیرد بعضی خدمات پایه را کاملاً تأمین کند.
مثلاً بر اساس قرارداد و سیاست رفاهی:
معاینه
یا بعضی خدمات پیشگیرانه.
اما خدمات دیگر با شرایط متفاوت ارائه شوند.
این مدل می‌تواند برای برنامه‌های سلامت پیشگیرانه جذاب باشد.
مدل چهارم: پرداخت مرحله‌ای یا کسر از حقوق
فرض کنید درمان کارمند هزینه نسبتاً بالایی دارد.
حتی با تعرفه سازمانی، پرداخت یک‌جای آن دشوار است.
در صورت وجود سازوکار مناسب و موافقت سازمان، می‌توان مدل پرداخت مرحله‌ای یا کسر از حقوق را بررسی کرد.
مثلاً:
کارمند خدمت را دریافت می‌کند.
شرایط مالی قبل از درمان مشخص می‌شود.
مبلغ قابل پرداخت در چند مرحله تسویه می‌شود.
اگر کسر از حقوق در سیاست سازمان فعال باشد، فرآیند طبق توافق سازمان انجام می‌شود.
نکته مهم:
شرایط باید قبل از ایجاد تعهد کاملاً شفاف باشد.
قبل از درمان چه چیزی باید شفاف باشد؟
کارمند نباید بعد از درمان تازه متوجه شرایط مالی شود.
حداقل این موارد باید تا حد ممکن روشن باشند:
هزینه برآوردی
خدمات مشمول شرایط سازمانی
میزان تخفیف یا تعرفه
سهم سازمان در صورت وجود
سهم کارمند
شرایط پرداخت
تعداد اقساط در صورت وجود
و فرآیند استفاده از بیمه، اگر مرتبط باشد.
شفافیت مالی بخشی از تجربه رفاهی است.
قدم سوم: مرکز دندانپزشکی را فقط بر اساس تخفیف انتخاب نکنید
فرض کنید:
کلینیک A بیست درصد تخفیف می‌دهد.
کلینیک B پانزده درصد.
آیا A قطعاً انتخاب بهتری است؟
نه.
HR باید عوامل دیگری را هم بررسی کند.
۱. کیفیت و مجوزها
ارائه‌دهنده باید شرایط حرفه‌ای و مجوزهای لازم حوزه فعالیت خود را داشته باشد.
دندانپزشکی یک خدمت پزشکی است و کیفیت درمان از درصد تخفیف مهم‌تر است.
۲. دسترسی جغرافیایی
اگر تمام کارکنان شما در غرب تهران هستند و مرکز در نقطه‌ای دور قرار دارد، ممکن است نرخ استفاده پایین بماند.
در سازمان‌های چندشعبه یا چندشهری این موضوع مهم‌تر می‌شود.
۳. ظرفیت پذیرش
یک سؤال ساده:
اگر هفته آینده ۵۰ نفر از کارکنان درخواست نوبت بدهند، چه اتفاقی می‌افتد؟
تأمین‌کننده باید توان مدیریت تقاضای سازمانی را داشته باشد.
۴. ساعات کاری
کارمند معمولاً نمی‌خواهد برای هر مراجعه یک روز کامل مرخصی بگیرد.
وجود نوبت:
بعد از ساعت کاری
آخر هفته
یا ساعات متنوع
می‌تواند ارزش سرویس را بیشتر کند.
۵. تنوع خدمات
بررسی کنید مرکز چه خدماتی ارائه می‌دهد.
مثلاً:
معاینه
ترمیم
درمان ریشه
پروتز
جراحی
ارتودنسی
ایمپلنت
خدمات کودکان
و سایر درمان‌ها.
لازم نیست یک مرکز تمام خدمات ممکن را ارائه کند.
اما باید محدوده خدمات برای HR و کارمند روشن باشد.
۶. پاسخگویی
وقتی کارمند مشکل دارد با چه کسی تماس می‌گیرد؟
کلینیک؟
پلتفرم؟
منابع انسانی؟
نباید هر مشکل ساده‌ای دوباره روی میز HR برگردد.
مسیر پشتیبانی باید از ابتدا مشخص باشد.
قدم چهارم: تجربه استفاده را طراحی کنید
یک مزیت خوب با فرآیند بد می‌تواند عملاً بی‌استفاده شود.
سناریوی بد:
کارمند از HR سؤال می‌کند.
HR یک شماره می‌دهد.
کارمند تماس می‌گیرد.
مرکز از قرارداد خبر ندارد.
دوباره با HR تماس می‌گیرد.
نامه معرفی می‌خواهد.
فرم می‌فرستد.
منتظر تأیید می‌ماند.
و بعد تازه دنبال نوبت می‌گردد.
هر مرحله اضافی احتمال رها کردن فرآیند را بیشتر می‌کند.
تجربه بهتر چه شکلی است؟
کارمند وارد پنل می‌شود.
دندانپزشکی را انتخاب می‌کند.
شرایط سازمان خودش را می‌بیند.
مرکز یا خدمت در دسترس را مشاهده می‌کند.
شرایط مالی را می‌فهمد.
درخواست یا رزرو را انجام می‌دهد.
و وضعیت برایش قابل پیگیری است.
هدف این است:
HR مدیر سرویس باشد، نه اپراتور روزانه آن.
قدم پنجم: سرویس را درست معرفی کنید
حتی بهترین خدمت رفاهی اگر کارکنان از آن خبر نداشته باشند، Usage پایینی خواهد داشت.
فقط یک پیام:
«با فلان دندانپزشکی قرارداد بستیم.»
کافی نیست.
در معرفی سرویس پاسخ این سؤال‌ها را بدهید:
چه کسانی می‌توانند استفاده کنند؟
خانواده هم شامل می‌شود؟
چه خدماتی وجود دارد؟
شرایط قیمت چیست؟
بیمه چگونه اعمال می‌شود؟
پرداخت چگونه است؟
چطور نوبت بگیریم؟
اگر مشکلی داشتیم با چه کسی تماس بگیریم؟
یک پیام ساده بهتر از آیین‌نامه سه صفحه‌ای است
کارمند معمولاً نمی‌خواهد برای فهمیدن یک مزیت رفاهی فایل PDF طولانی بخواند.
پیام اولیه باید ساده باشد.
بعد جزئیات کامل در پنل یا صفحه راهنما قرار بگیرد.
آیا سازمان باید هزینه دندانپزشکی را پرداخت کند؟
نه.
این تصمیم کاملاً به سیاست رفاهی و بودجه سازمان بستگی دارد.
ممکن است یک سازمان:
هیچ بخشی از هزینه را نپردازد اما دسترسی به شرایط سازمانی ایجاد کند.
سازمان دیگر:
اعتبار مشخصی اختصاص دهد.
و سازمان دیگری:
بخشی از خدمات را کاملاً پوشش دهد.
مهم این است که مدل از ابتدا مشخص باشد.
بودجه محدود داریم؛ آیا باز هم ارزش اجرا دارد؟
بله، ممکن است.
فرض کنید بودجه کافی برای پرداخت هزینه درمان تمام کارکنان وجود ندارد.
هنوز چند ابزار دارید:
مذاکره گروهی با تأمین‌کننده
تعرفه سازمانی
دسترسی به مراکز مشخص
شرایط پرداخت
اعتبار محدود
اولویت دادن به خدمات مشخص
و استفاده از قدرت خرید جمعی کارکنان.
یعنی «برنامه رفاهی» همیشه مساوی «پرداخت کامل توسط کارفرما» نیست.
قدرت خرید جمعی در دندانپزشکی
یک مراجعه‌کننده فردی قدرت مذاکره محدودی دارد.
اما سازمانی با:
۲۰۰
۵۰۰
۱۰۰۰
یا چند هزار کارمند
برای یک مرکز درمانی یک جامعه بالقوه مشتری ایجاد می‌کند.
این ظرفیت می‌تواند مبنایی برای مذاکره درباره:
شرایط سازمانی
فرآیند پذیرش
پشتیبانی
ظرفیت
و مدل پرداخت
باشد.
پلتفرم‌های رفاهی نیز می‌توانند تقاضای چند سازمان را در یک شبکه بزرگ‌تر تجمیع کنند.
چه KPIهایی برای سرویس دندانپزشکی داشته باشیم؟
صرف امضای قرارداد موفقیت نیست.
باید Usage را اندازه بگیرید.
نرخ استفاده
چه درصدی از کارکنان حداقل یک بار از سرویس استفاده کرده‌اند؟
تعداد استفاده
چند مراجعه یا سفارش خدمت ثبت شده است؟
میزان استفاده از اعتبار
اگر اعتبار رفاهی وجود دارد، چه میزان مصرف شده؟
رضایت
کارکنان از:
کیفیت
فرآیند رزرو
قیمت
پاسخگویی
و تجربه کلی
چقدر راضی بوده‌اند؟
شکایت
بیشترین مشکل چیست؟
زمان نوبت؟
قیمت؟
فاصله؟
کیفیت؟
ابهام شرایط؟
تقاضای برآورده‌نشده
کارکنان چه خدماتی می‌خواهند که فعلاً در شبکه وجود ندارد؟
یک KPI مهم: نرخ تکرار استفاده
اگر تعداد زیادی از کارکنان یک بار مراجعه کنند اما دیگر برنگردند، باید دلیل را پیدا کنید.
ممکن است:
درمان تمام شده باشد.
اما ممکن است:
تجربه خوبی نداشته‌اند.
بنابراین Usage را فقط به شکل «تعداد کاربر» نبینید.
حریم خصوصی در خدمات درمانی
این بخش بسیار مهم است.
HR برای مدیریت بودجه و برنامه رفاهی به گزارش نیاز دارد.
اما این به معنی نیاز HR به جزئیات درمان پزشکی کارکنان نیست.
اصل مناسب این است:
سازمان داده‌ای را ببیند که برای مدیریت برنامه و هزینه لازم است.
و اطلاعات درمانی فقط در حد ضرورت و طبق فرآیندهای مرتبط در اختیار ارائه‌دهنده خدمت باشد.
برنامه رفاهی نباید باعث شود کارمند احساس کند جزئیات سلامت او بدون ضرورت در اختیار محل کار قرار می‌گیرد.
دندانپزشکی سازمانی و برند کارفرمایی
فرض کنید کارمندی با یک هزینه درمانی سنگین روبه‌رو شده است.
اگر در همان لحظه متوجه شود شرکتش برای او:
دسترسی
شرایط بهتر
اعتبار
یا امکان پرداخت قابل مدیریت‌تری
فراهم کرده، ارزش مزیت را به شکل بسیار ملموسی احساس می‌کند.
این با یک هدیه تبلیغاتی متفاوت است.
مزیت در لحظه‌ای ظاهر شده که واقعاً به آن نیاز داشته است.
همین تجربه‌ها می‌توانند بخشی از Employee Value Proposition سازمان را شکل دهند.
اما مراقب وعده بیش از حد باشید
دندانپزشکی یک خدمت درمانی است.
HR یا پلتفرم رفاهی نباید درباره نتیجه درمان وعده پزشکی بدهد.
ارائه‌دهنده واقعی خدمت، کلینیک و دندانپزشک است.
همچنین شرایط هر درمان ممکن است متفاوت باشد.
بنابراین باید بین این دو تفکیک وجود داشته باشد:
«دسترسی و شرایط رفاهی»
و
«تشخیص و درمان پزشکی».
تشخیص و تصمیم درمانی بر عهده متخصص مربوطه است.
استفینو چگونه سرویس دندانپزشکی را مدیریت می‌کند؟
دندانپزشکی یکی از دسته‌های خدمات رفاهی قابل فعال‌سازی در استفینو است.
سازمان لازم نیست تمام خدمات استفینو را از روز اول فعال کند.
می‌تواند بر اساس نیاز کارکنان، دندانپزشکی را در کنار سایر خدمات موردنیاز انتخاب کند.
مدل مالی نیز می‌تواند بر اساس سیاست سازمان متفاوت باشد.
مثلاً:
پرداخت هزینه توسط کارمند
مشارکت سازمان
اعتبار رفاهی
یا در خدماتی که شرایط آن فراهم شده، کسر از حقوق.
کارکنان نیز فقط خدماتی را در پنل خود مشاهده می‌کنند که برای سازمانشان فعال شده باشد.
نقش استفینو چیست؟
استفینو خودِ دندانپزشک نیست.
نقش پلتفرم، ایجاد بستر ارتباط و مدیریت میان:
سازمان
کارمند
و تأمین‌کننده خدمت
است.
یعنی به جای اینکه HR برای هر خدمت یک فرآیند پراکنده داشته باشد، مدیریت خدمات، دسترسی کارکنان و گزارش‌ها می‌تواند در یک ساختار متمرکزتر انجام شود.
یک سناریوی ساده
فرض کنید شرکتی ۸۰۰ کارمند دارد.
در نظرسنجی مشخص می‌شود دندانپزشکی یکی از سه نیاز رفاهی اول کارکنان است.
HR تصمیم می‌گیرد:
یک یا چند مرکز مناسب انتخاب کند.
شرایط سازمانی مذاکره شود.
برای هر کارمند اعتبار محدودی تعریف شود.
برای مبالغ بالاتر نیز در صورت امکان مدل پرداخت مرحله‌ای در نظر گرفته شود.
سرویس در پنل کارکنان فعال می‌شود.
بعد از سه ماه HR بررسی می‌کند:
چند نفر استفاده کردند؟
کدام خدمات بیشتر درخواست شد؟
رضایت چقدر بود؟
آیا ظرفیت مراکز کافی بود؟
و آیا باید مرکز دیگری به شبکه اضافه شود؟
این یعنی مدیریت رفاه بر اساس داده، نه حدس.
برنامه ۳۰ روزه راه‌اندازی دندانپزشکی سازمانی
هفته اول: نیازسنجی
یک نظرسنجی کوتاه اجرا کنید.
میزان تقاضا را بسنجید.
موانع اصلی را پیدا کنید.
نیاز خانواده کارکنان را بررسی کنید.
هفته دوم: طراحی مدل
بودجه را مشخص کنید.
تصمیم بگیرید:
پرداخت کارمند؟
مشارکت سازمان؟
اعتبار؟
مدل ترکیبی؟
محدوده خدمات و افراد مشمول را مشخص کنید.
هفته سوم: تأمین‌کننده
کیفیت و مجوزها را بررسی کنید.
ظرفیت پذیرش را بسنجید.
پوشش جغرافیایی را بررسی کنید.
شرایط مالی و پاسخگویی را شفاف کنید.
هفته چهارم: اجرا
مسیر استفاده را ساده کنید.
سرویس را به کارکنان معرفی کنید.
FAQ کوتاه آماده کنید.
گزارش Usage را فعال کنید.
و اولین بازبینی را برای ۳۰ تا ۹۰ روز بعد برنامه‌ریزی کنید.
چک‌لیست انتخاب سرویس دندانپزشکی کارکنان
□ نیاز کارکنان سنجیده شده است.
□ شرایط استفاده خانواده مشخص است.
□ محدوده خدمات روشن است.
□ کیفیت و مجوز ارائه‌دهنده بررسی شده است.
□ ظرفیت پذیرش مناسب است.
□ موقعیت مراکز برای کارکنان قابل دسترس است.
□ ساعات پذیرش مناسب است.
□ شرایط قیمت شفاف است.
□ سهم سازمان مشخص است.
□ سهم کارمند مشخص است.
□ شرایط پرداخت مشخص است.
□ ارتباط با بیمه تکمیلی بررسی شده است.
□ فرآیند رزرو ساده است.
□ مسئول پشتیبانی مشخص است.
□ حریم خصوصی کارکنان رعایت می‌شود.
□ گزارش Usage وجود دارد.
□ رضایت کارکنان اندازه‌گیری می‌شود.
□ امکان توسعه شبکه در صورت افزایش تقاضا وجود دارد.
سوالات متداول
دندانپزشکی سازمانی چیست؟
مدلی است که در آن سازمان برای کارکنان خود دسترسی به خدمات دندانپزشکی با شرایط مشخص مانند تعرفه سازمانی، اعتبار رفاهی یا مدل‌های پرداخت تعریف می‌کند.
آیا شرکت باید هزینه دندانپزشکی کارکنان را پرداخت کند؟
خیر. مدل می‌تواند از دسترسی بدون پرداخت سازمان تا مشارکت جزئی یا پوشش کامل بعضی خدمات متفاوت باشد.
آیا امکان کسر هزینه دندانپزشکی از حقوق وجود دارد؟
در صورتی که سازمان این مدل را فعال کرده و شرایط خدمت اجازه دهد، پرداخت می‌تواند طبق فرآیند توافق‌شده به شکل کسر از حقوق انجام شود.
آیا اعضای خانواده هم می‌توانند استفاده کنند؟
این موضوع به قرارداد، ارائه‌دهنده و سیاست سازمان بستگی دارد و باید هنگام طراحی سرویس مشخص شود.
هنگام انتخاب مرکز دندانپزشکی چه چیزهایی مهم است؟
کیفیت و مجوز، ظرفیت پذیرش، موقعیت جغرافیایی، ساعات کاری، تنوع خدمات، شرایط مالی، پاسخگویی و تجربه کارکنان از مهم‌ترین عوامل هستند.
آیا دندانپزشکی سازمانی جای بیمه تکمیلی را می‌گیرد؟
الزاماً خیر. این دو می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. ابتدا باید پوشش دندانپزشکی بیمه فعلی بررسی شود و سپس سرویس رفاهی برای نیازهای باقی‌مانده طراحی شود.
آیا استفینو خودش خدمات درمانی ارائه می‌دهد؟
استفینو بستر میانجی مدیریت و دسترسی به خدمات رفاهی است و ارائه واقعی خدمت دندانپزشکی توسط تأمین‌کننده و متخصص مربوطه انجام می‌شود.
جمع‌بندی
یک برنامه دندانپزشکی خوب با این جمله شروع نمی‌شود:
«با یک کلینیک قرارداد بستیم.»
با این سؤال شروع می‌شود:
«کارکنان ما دقیقاً چه مشکلی دارند؟»
اگر مشکل:
هزینه بالاست،
مدل مالی مهم می‌شود.
اگر پرداخت یک‌جا سخت است،
شرایط پرداخت مهم می‌شود.
اگر مرکز دور است،
شبکه ارائه‌دهندگان مهم می‌شود.
اگر کارکنان از سرویس خبر ندارند،
ارتباطات مهم می‌شود.
و اگر فرآیند پیچیده است،
تجربه کاربری مهم می‌شود.
دندانپزشکی سازمانی زمانی تبدیل به یک مزیت رفاهی واقعی می‌شود که کارمند در لحظه نیاز بتواند ساده، شفاف و با شرایط قابل مدیریت‌تری به خدمت دسترسی پیدا کند.
نه اینکه فقط نام یک کلینیک در فهرست مزایای شرکت وجود داشته باشد.
برای HR نیز معیار موفقیت نباید تعداد قراردادها باشد.
باید بپرسد:
چند نفر استفاده کردند؟
چقدر راضی بودند؟
چه مشکلی حل شد؟
و آیا پولی که برای رفاه کارکنان صرف کردیم واقعاً به زندگی آن‌ها رسید؟
نظرات و پرسش‌ها
در حال بارگذاری نظرات...