دورکاری در روزهای بارانی و سیلابی؛ راهنمای مدیریت حضور کارکنان در شرایط بحرانی
وقتی سازمان هواشناسی درباره بارندگی شدید، آب‌گرفتگی معابر یا احتمال وقوع سیلاب هشدار می‌دهد، یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های مدیران سازمان این است: آیا کارکنان باید طبق روال معمول در محل کار حاضر شوند یا بهتر است دورکاری و ساعت کاری شناور فعال شود؟
این تصمیم فقط به تعطیل بودن یا نبودن ادارات مربوط نیست.
ممکن است یک شهر تعطیل اعلام نشده باشد، اما مسیر رفت‌وآمد برخی کارکنان به دلیل آب‌گرفتگی، انسداد جاده یا اختلال حمل‌ونقل عمومی خطرناک باشد.
از سوی دیگر، همه مشاغل قابلیت دورکاری ندارند. کارکنان تولید، نگهبانی، مراکز درمانی، خدمات حضوری و عملیات زیرساختی ممکن است به برنامه متفاوتی نیاز داشته باشند.
در چنین شرایطی، سازمان باید میان سه موضوع تعادل برقرار کند:
- حفظ ایمنی کارکنان
- استمرار خدمات ضروری
- تصمیم‌گیری منصفانه و شفاف درباره حضور و غیاب
در این راهنما بررسی می‌کنیم که مدیران منابع انسانی چگونه می‌توانند برای روزهای بارانی و سیلابی برنامه‌ای عملیاتی طراحی کنند.
چرا بارندگی‌های شدید آبان ۱۴۰۵ موضوع دورکاری را دوباره مطرح کرده‌اند؟
در آبان ۱۴۰۵، گزارش‌های متعددی درباره تشدید فعالیت سامانه‌های بارشی و احتمال وقوع سیلاب در بخش‌هایی از ایران منتشر شد.
در ۱۲ آبان، رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی درباره احتمال بارش‌های نرمال تا بیش از نرمال در پاییز و ضرورت آمادگی برای سیلاب هشدار داد.
همچنین در روزهای بعد، هشدارهای هواشناسی درباره بارندگی شدید، آب‌گرفتگی و اختلال در مسیرهای مواصلاتی منتشر شدند.
در بحث ال‌نینو نیز باید به یک نکته توجه کرد: این پدیده می‌تواند بر الگوهای اقلیمی اثر بگذارد، اما وقوع هر بارندگی شدید در ایران را نمی‌توان مستقیماً به ال‌نینو نسبت داد.
شدت و محل بارش به عوامل متعدد جوی وابسته است و برای تصمیم‌های روزانه باید به هشدارهای رسمی و محلی مراجعه کرد.
برای مدیران منابع انسانی، پیام این وضعیت روشن است:
سازمان نباید تصمیم‌گیری درباره حضور کارکنان را تا لحظه وقوع بحران به تعویق بیندازد.
آیا هنگام بارندگی شدید باید کارکنان را دورکار کرد؟
پاسخ به شدت مخاطره، شرایط مسیرها و نوع فعالیت سازمان بستگی دارد.
بارش معمولی الزاماً به معنای ضرورت دورکاری نیست.
اما وقتی هشدار معتبر درباره خطر سیلاب، انسداد مسیر، اختلال گسترده حمل‌ونقل یا ناایمن شدن رفت‌وآمد وجود دارد، سازمان باید گزینه‌های کاهش حضور را جدی بررسی کند.
این تصمیم بهتر است بر اساس ارزیابی خطر انجام شود، نه صرفاً برداشت شخصی مدیر یا کارمند از وضعیت هوا.
چهار پرسش اصلی پیش از تصمیم‌گیری
- آیا هشدار رسمی برای محل کار یا مسیرهای رفت‌وآمد کارکنان صادر شده است؟
- آیا مسیرهای اصلی رفت‌وآمد و حمل‌ونقل عمومی قابل استفاده و ایمن هستند؟
- کدام فعالیت‌ها واقعاً به حضور فیزیکی نیاز دارند؟
- آیا زیرساخت لازم برای انجام کار از راه دور فراهم است؟
پاسخ این پرسش‌ها می‌تواند مبنای تصمیم عملیاتی سازمان باشد.
جدول تصمیم‌گیری برای حضور کارکنان در شرایط جوی مختلف
جدول زیر یک چارچوب پیشنهادی مدیریتی است و جایگزین دستورهای رسمی مدیریت بحران یا تصمیم مراجع مسئول نیست.
| وضعیت | ارزیابی سازمان | اقدام قابل بررسی |
|---|---|---|
| بارندگی معمولی بدون اختلال | خطر محدود و مسیرها قابل استفاده | ادامه فعالیت عادی همراه با اطلاع‌رسانی |
| بارندگی شدید و اختلال حمل‌ونقل | دشواری رفت‌وآمد برای برخی کارکنان | ساعت کاری شناور یا دورکاری موردی |
| هشدار معتبر سیلاب و خطر مسیرها | احتمال خطر جدی برای رفت‌وآمد | کاهش حضور غیرضروری و فعال‌سازی دورکاری |
| انسداد مسیر یا وقوع سیلاب | دسترسی ناایمن یا ناممکن | توقف رفت‌وآمد غیرضروری و اجرای برنامه اضطراری |
| دستور رسمی تعطیلی یا تخلیه | الزام مراجع مسئول | اجرای دستور رسمی و حفاظت از کارکنان |
نکته مهم این است که رنگ هشدار هواشناسی به‌تنهایی یک دستور ثابت برای همه سازمان‌ها ایجاد نمی‌کند.
باید منطقه اثر، نوع مخاطره، شرایط واقعی و دستورهای مراجع مسئول بررسی شوند.
مدیریت حضور کارکنان در روزهای بارانی؛ سه مدل کاربردی
مدل اول: دورکاری کامل برای مشاغل قابل انجام از راه دور
این روش برای فعالیت‌هایی مناسب است که به حضور فیزیکی وابستگی ندارند.
برای مثال:
- برنامه‌نویسی و توسعه نرم‌افزار
- تولید محتوا
- طراحی
- بخشی از امور مالی و اداری
- پشتیبانی آنلاین
- برخی فعالیت‌های منابع انسانی
پیش از اجرای دورکاری باید دسترسی به ابزارها، ارتباطات و الزامات امنیت اطلاعات مشخص باشد.
مدل دوم: ساعت کاری شناور
در برخی شرایط، مشکل اصلی زمان اوج ترافیک یا اختلال موقت حمل‌ونقل است.
سازمان می‌تواند در چارچوب مقررات و شرایط کاری، بازه شروع و پایان فعالیت را انعطاف‌پذیر کند.
برای مثال، به‌جای الزام همه کارکنان به شروع کار در ساعت ۸، بازه مشخصی برای ورود تعریف شود.
البته این راهکار فقط زمانی مناسب است که رفت‌وآمد در بازه جایگزین واقعاً ایمن باشد.
ساعت کاری شناور نباید بهانه‌ای برای عبور کارکنان از مسیرهای خطرناک شود.
مدل سوم: حضور حداقلی برای فعالیت‌های ضروری
برخی فعالیت‌ها امکان توقف کامل ندارند.
در این شرایط باید مشخص شود:
- چه تعداد نیروی حضوری واقعاً ضروری است؟
- چه وظایفی می‌توانند به زمان دیگری منتقل شوند؟
- آیا مسیر حضور کارکنان ضروری ایمن است؟
- چه پشتیبانی‌هایی برای این افراد لازم است؟
- در صورت تشدید بحران، چه کسی دستور توقف عملیات را صادر می‌کند؟
هدف، حفظ خدمات ضروری با کمترین مواجهه غیرضروری کارکنان با خطر است.
کارکنانی که امکان دورکاری ندارند چه می‌شوند؟
یکی از مهم‌ترین چالش‌های منابع انسانی در بحران، تفاوت میان مشاغل حضوری و دورکار است.
اگر سازمان فقط برای کارکنان اداری امکان دورکاری فراهم کند، ممکن است کارکنان عملیاتی احساس کنند شرایط آن‌ها نادیده گرفته شده است.
برای کاهش این مسئله، باید سیاستی روشن و متناسب با ماهیت هر شغل وجود داشته باشد.
کارکنان کارخانه و خطوط تولید
در صورت وجود خطر جدی، اولویت با ارزیابی ایمنی محل کار و مسیرهای دسترسی است.
اگر ادامه فعالیت ضروری و ایمن باشد، می‌توان درباره جابه‌جایی شیفت‌ها، کاهش فعالیت‌های غیرضروری یا تأمین رفت‌وآمد ایمن تصمیم گرفت.
کارکنان خدمات و نگهبانی
باید حداقل نیروی ضروری، زمان تعویض شیفت و برنامه جایگزین مشخص باشد.
هیچ برنامه شیفتی نباید کارکنان را به عبور از مسیرهای سیلابی یا ناایمن ملزم کند.
کارکنان فروشگاه‌ها و شعب
وضعیت هر شعبه باید جداگانه ارزیابی شود.
ممکن است فعالیت یک شعبه بدون مشکل ادامه داشته باشد، اما شعبه دیگر با انسداد مسیر یا خطر آب‌گرفتگی روبه‌رو باشد.
کارکنان مراکز تماس
اگر زیرساخت تلفنی و امنیت اطلاعات اجازه دهد، انتقال بخشی از فعالیت به دورکاری می‌تواند بررسی شود.
در غیر این صورت، برنامه کاهش ظرفیت حضوری و مدیریت تماس‌ها اهمیت پیدا می‌کند.
چک‌لیست ۲۴ ساعت قبل از بارندگی شدید
بهتر است سازمان پس از دریافت هشدار معتبر، منتظر شروع بارش نماند.
اقدامات مدیر منابع انسانی
- [ ] بررسی آخرین هشدار رسمی هواشناسی
- [ ] مشخص کردن مناطق و شعب در معرض خطر
- [ ] دریافت وضعیت مسیرهای رفت‌وآمد از منابع معتبر
- [ ] شناسایی مشاغل قابل دورکاری
- [ ] تعیین کارکنان ضروری برای حضور
- [ ] هماهنگی با مدیران واحدها
- [ ] آماده‌سازی پیام رسمی به کارکنان
- [ ] مشخص کردن کانال ارتباط اضطراری
- [ ] تعیین نحوه ثبت کارکرد و حضور
- [ ] بررسی نیاز کارکنان دارای شرایط خاص بدون مطالبه اطلاعات غیرضروری
اقدامات واحد فناوری اطلاعات
- [ ] بررسی دسترسی امن به سامانه‌های کاری
- [ ] کنترل ظرفیت ارتباطات راه دور
- [ ] آماده‌سازی ابزارهای جلسات آنلاین
- [ ] بررسی دسترسی کارکنان به فایل‌ها و سامانه‌ها
- [ ] اطمینان از وجود نسخه پشتیبان اطلاعات ضروری
- [ ] تعریف مسیر تماس با پشتیبانی فنی
اقدامات واحد اداری و عملیات
- [ ] بررسی ایمنی ساختمان و مسیرهای خروج
- [ ] کنترل مسیرهای آب و نقاط مستعد آب‌گرفتگی
- [ ] هماهنگی با مسئولان ایمنی
- [ ] بررسی برنامه شیفت‌ها
- [ ] مشخص کردن مسئول تصمیم‌گیری اضطراری
- [ ] آماده‌سازی روش اطلاع‌رسانی به شعب
در زمان وقوع سیلاب، سازمان چه اولویت‌هایی دارد؟
در شرایط وقوع سیلاب، ایمنی افراد بر برنامه عادی حضور و بهره‌وری مقدم است.
کارکنان نباید برای رسیدن به محل کار وارد مسیرهای آب‌گرفته یا جریان سیلاب شوند.
همچنین اگر فردی در محل کار حضور دارد، تصمیم درباره خروج یا ماندن باید با توجه به وضعیت ساختمان، مسیرهای ایمن و دستورهای مراجع امدادی اتخاذ شود.
خروج فوری از ساختمان در همه شرایط الزاماً امن‌ترین اقدام نیست؛ به‌خصوص اگر مسیر خروج درگیر جریان آب باشد.
سازمان باید از قبل مسئول هماهنگی با خدمات امدادی و مدیریت بحران را مشخص کرده باشد.
چه کسی باید درباره دورکاری اضطراری تصمیم بگیرد؟
یکی از مشکلات رایج در سازمان‌ها، نامشخص بودن مسئول تصمیم‌گیری است.
ممکن است منابع انسانی منتظر مدیرعامل بماند، مدیران واحدها تصمیم‌های متفاوت بگیرند و کارکنان تا آخرین لحظه ندانند باید به محل کار مراجعه کنند یا خیر.
برای جلوگیری از این وضعیت، بهتر است مسئولیت‌ها از قبل تعیین شوند.
| مسئول | وظیفه |
|---|---|
| مدیریت ارشد یا مسئول مجاز | تصویب تصمیم عملیاتی |
| منابع انسانی | تعیین و ابلاغ سیاست حضور کارکنان |
| HSE یا مسئول ایمنی | ارزیابی مخاطرات و ارائه توصیه ایمنی |
| مدیران واحدها | تعیین فعالیت‌های ضروری و قابل دورکاری |
| فناوری اطلاعات | پشتیبانی از کار از راه دور |
| روابط عمومی یا ارتباطات داخلی | انتشار پیام واحد و به‌روزرسانی‌ها |
در سازمان‌های کوچک ممکن است چند مسئولیت بر عهده یک نفر باشد، اما مرجع تصمیم نهایی باید مشخص باشد.
نمونه پیام اطلاع‌رسانی دورکاری در روزهای بارانی
پیام سازمان باید کوتاه، روشن و بدون ابهام باشد.
نمونه اطلاعیه داخلی
«همکاران گرامی،
با توجه به هشدارهای هواشناسی و احتمال اختلال در رفت‌وآمد، فعالیت واحدهای قابل دورکاری در روز [تاریخ] به‌صورت غیرحضوری انجام خواهد شد.
وضعیت حضور کارکنان واحدهای عملیاتی از طریق مدیر مستقیم اعلام می‌شود.
لطفاً از تردد در مسیرهای ناایمن خودداری کنید و در صورت بروز مشکل در دسترسی به محل کار، موضوع را از طریق کانال تعیین‌شده اطلاع دهید.
هرگونه تغییر در برنامه کاری از طریق اطلاعیه رسمی سازمان اعلام خواهد شد.»
این متن باید بر اساس تصمیم واقعی سازمان و دستورهای قابل اعمال اصلاح شود.
ثبت حضور و غیاب کارکنان هنگام بارندگی شدید
در شرایط بحرانی، ثبت حضور نباید به مسئله‌ای مبهم یا تنبیهی تبدیل شود.
بهتر است سازمان از قبل مشخص کند:
- کارکرد دورکاری چگونه ثبت می‌شود؟
- تأخیر ناشی از اختلال حمل‌ونقل چگونه بررسی می‌شود؟
- کارکنانی که به ابزار دورکاری دسترسی ندارند چه وضعیتی دارند؟
- تکلیف ساعات کاری واحدهای عملیاتی چیست؟
- مرخصی، تعطیلی یا توقف فعالیت بر چه مبنایی ثبت می‌شود؟
پاسخ این پرسش‌ها باید با توجه به قراردادهای کاری، مقررات قابل اعمال و تصمیم‌های رسمی تعیین شود.
هشدار هواشناسی به‌تنهایی به معنای تعطیلی قانونی، مرخصی با حقوق یا مجوز خودکار دورکاری برای تمام کارکنان نیست.
در مقابل، نبود تعطیلی رسمی نیز نباید باعث نادیده گرفتن خطرات جدی و مستند رفت‌وآمد شود.
دورکاری در بحران چگونه بر بهره‌وری کارکنان اثر می‌گذارد؟
دورکاری اضطراری با دورکاری برنامه‌ریزی‌شده تفاوت دارد.
ممکن است کارمند در خانه با قطعی برق، اختلال اینترنت، نگرانی خانوادگی یا محدودیت تجهیزات روبه‌رو باشد.
بنابراین، انتظار بهره‌وری کاملاً مشابه روزهای عادی همیشه واقع‌بینانه نیست.
مدیران بهتر است در این شرایط روی خروجی‌های ضروری تمرکز کنند.
اولویت‌بندی وظایف
کارهای حیاتی مشخص شوند و فعالیت‌های کم‌اهمیت به زمان مناسب‌تری منتقل شوند.
کاهش جلسات غیرضروری
جلسات طولانی می‌توانند در شرایط اختلال ارتباطات، بهره‌وری را کاهش دهند.
ارتباطات کوتاه و مشخص
به‌جای درخواست گزارش‌های مکرر، زمان مشخصی برای اعلام وضعیت کار تعیین شود.
انعطاف در تحویل کار
در صورت اختلال واقعی و مستند، زمان‌بندی فعالیت‌ها بازنگری شود.
توجه به شرایط فردی
کارکنانی که خود یا خانواده‌شان درگیر بحران هستند ممکن است به حمایت و انعطاف بیشتری نیاز داشته باشند.
مدیریت کارکنان دورکار هنگام قطعی برق یا اینترنت
بارندگی شدید ممکن است در برخی مناطق با اختلال زیرساخت‌ها همراه شود.
برای چنین شرایطی باید برنامه جایگزین وجود داشته باشد.
برای مثال:
سطح اول: ادامه فعالیت از طریق سامانه‌های اصلی.
سطح دوم: استفاده از کانال ارتباطی جایگزین مورد تأیید سازمان.
سطح سوم: انجام فعالیت‌های آفلاین و ارسال نتیجه پس از بازگشت ارتباط، در صورت امکان.
سطح چهارم: تعلیق موقت فعالیت‌های غیرضروری طبق تصمیم مسئول مجاز.
نکته امنیتی مهم این است که کارکنان نباید برای دور زدن اختلال ارتباطات، اطلاعات محرمانه سازمان را به ابزارهای شخصی یا سرویس‌های تأییدنشده منتقل کنند.
برنامه تداوم فعالیت سازمان یا BCP چیست؟
Business Continuity Plan یا برنامه تداوم کسب‌وکار، مجموعه‌ای از سیاست‌ها و اقدامات است که به سازمان کمک می‌کند هنگام اختلال، فعالیت‌های حیاتی خود را حفظ یا در زمان قابل قبول بازیابی کند.
این برنامه فقط مخصوص سیل نیست.
قطعی برق، اختلال ارتباطات، آتش‌سوزی و سایر رخدادها نیز می‌توانند تداوم فعالیت را تحت تأثیر قرار دهند.
برای بارندگی شدید، برنامه تداوم فعالیت باید به چند پرسش پاسخ دهد:
- کدام خدمات نباید متوقف شوند؟
- حداکثر زمان قابل تحمل برای توقف هر فعالیت چقدر است؟
- چه افراد و زیرساخت‌هایی ضروری هستند؟
- اگر دفتر اصلی قابل استفاده نباشد چه باید کرد؟
- ارتباط با مشتریان چگونه حفظ می‌شود؟
- چه زمانی فعالیت عادی از سر گرفته می‌شود؟
یک برنامه مناسب باید آزمایش شود و صرفاً در قالب یک سند باقی نماند.
سناریوی عملی: سازمان ۳۰۰ نفره در روز هشدار سیلاب
فرض کنیم یک سازمان ۳۰۰ کارمند دارد.
ترکیب نیروی انسانی آن به این صورت است:
- ۱۸۰ نفر در واحدهای اداری و فناوری
- ۸۰ نفر در واحدهای عملیاتی
- ۴۰ نفر در خدمات و پشتیبانی حضوری
پس از دریافت هشدار معتبر، مدیریت سازمان تصمیم می‌گیرد وضعیت هر گروه را جداگانه بررسی کند.
گروه اول: کارکنان اداری و فناوری
برای ۱۸۰ نفر، امکان دورکاری بررسی می‌شود.
افرادی که دسترسی فنی مناسب دارند می‌توانند طبق تصمیم سازمان از راه دور فعالیت کنند.
گروه دوم: کارکنان عملیاتی
مدیر عملیات همراه مسئول ایمنی، ضرورت فعالیت و شرایط محل کار را ارزیابی می‌کند.
در صورت ناایمن بودن محیط یا مسیرها، فعالیت طبق برنامه اضطراری کاهش می‌یابد یا متوقف می‌شود.
گروه سوم: خدمات حضوری
حداقل نیاز واقعی به حضور تعیین می‌شود.
برای نیروهای ضروری نیز ایمنی مسیر و امکان حضور باید بررسی شود.
نتیجه مدیریتی
به‌جای صدور یک دستور یکسان برای همه کارکنان، سازمان تصمیمی متناسب با نوع فعالیت و سطح خطر می‌گیرد.
این سناریو فرضی است و به معنای توصیه به حضور کارکنان در شرایط خطرناک نیست.
پنج شاخص برای ارزیابی عملکرد سازمان پس از بحران
پس از پایان شرایط اضطراری، بهتر است سازمان عملکرد خود را بررسی کند.
۱. زمان تصمیم‌گیری
چه مدت پس از دریافت هشدار معتبر، تصمیم سازمان اعلام شده است؟
۲. نرخ اطلاع‌رسانی موفق
چه درصدی از کارکنان، اطلاعیه رسمی را دریافت یا مشاهده کرده‌اند؟
۳. پوشش فعالیت‌های حیاتی
چه سهمی از فعالیت‌های ضروری در دوره اختلال حفظ شده است؟
۴. تعداد رخدادهای ایمنی گزارش‌شده
چه مشکلات یا حوادثی مرتبط با حضور، رفت‌وآمد یا محیط کار ثبت شده‌اند؟
۵. رضایت کارکنان از مدیریت بحران
آیا کارکنان اطلاع‌رسانی، شفافیت و حمایت سازمان را مناسب ارزیابی کرده‌اند؟
هدف از این ارزیابی، اصلاح فرایندهای سازمان است؛ نه سرزنش کارکنانی که در شرایط خطر نتوانسته‌اند طبق روال عادی فعالیت کنند.
نقش خدمات رفاهی در حمایت از کارکنان هنگام بحران
مدیریت بحران فقط به دورکاری و حضور و غیاب محدود نمی‌شود.
در شرایط اختلال گسترده، ممکن است کارکنان با نیازهای فوری یا هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده روبه‌رو شوند.
سازمان‌ها می‌توانند متناسب با امکانات خود، حمایت‌های زیر را بررسی کنند:
خدمات ضروری
کمک به دسترسی به کالاها و خدمات ضروری در مناطق قابل دسترس.
پشتیبانی از کارکنان آسیب‌دیده
تعریف سازوکار شفاف برای بررسی نیازهای فوری کارکنانی که مستقیماً از بحران آسیب دیده‌اند.
انعطاف در برنامه کاری
امکان بازتنظیم وظایف و ساعات کار برای کارکنانی که با اختلال جدی روبه‌رو هستند.
دسترسی به شبکه خدمات
معرفی تأمین‌کنندگان و خدمات قابل استفاده، مشروط به اینکه فعالیت آن‌ها در منطقه موردنظر تأیید شده باشد.
حمایت از سلامت و ایمنی
اطلاع‌رسانی معتبر درباره مخاطرات و مسیرهای دریافت کمک.
نکته مهم این است که هیچ خدمت رفاهی نباید جایگزین اقدامات ضروری ایمنی یا خدمات امدادی شود.
استفینو چه ارتباطی با مدیریت رفاه کارکنان در شرایط بحرانی دارد؟
استفینو پلتفرم خدمات و مزایای سازمانی است که سازمان‌ها و کارکنان را به شبکه‌ای از تأمین‌کنندگان کالا و خدمات متصل می‌کند.
در برنامه‌ریزی رفاهی، دسترسی به دسته‌بندی‌های متنوع خدمات و امکان بررسی تأمین‌کنندگان می‌تواند برای سازمان‌ها مفید باشد.
بااین‌حال، ارائه خدمات خاص در شرایط بحران به وضعیت واقعی تأمین‌کننده، منطقه جغرافیایی، ظرفیت ارائه خدمت و توافق‌های اجرایی بستگی دارد.
استفینو در این مقاله به‌عنوان سرویس امدادرسانی، سامانه هشدار سیل یا ابزار مدیریت اضطراری معرفی نمی‌شود.
سازمان‌ها می‌توانند برای آشنایی با خدمات رفاهی و بررسی مدل همکاری به صفحه سازمانی مراجعه کنند:
https://staffino.ir/org-panel
همچنین فهرست تأمین‌کنندگان و دسته‌بندی‌های خدمات از طریق دایرکتوری استفینو قابل بررسی است:
https://staffino.ir/merchants-directory
ده اشتباه رایج مدیران در روزهای بارندگی شدید
۱. تصمیم‌گیری در آخرین لحظه
کارکنان زمانی از تغییر برنامه مطلع می‌شوند که از خانه خارج شده‌اند.
۲. یکسان فرض کردن شرایط همه کارکنان
ممکن است وضعیت مسیرها در مناطق مختلف شهر متفاوت باشد.
۳. نادیده گرفتن کارکنان شیفتی
برنامه دورکاری فقط برای کارکنان اداری طراحی می‌شود.
۴. نداشتن مسئول تصمیم‌گیری
واحدهای مختلف اطلاعیه‌های متناقض منتشر می‌کنند.
۵. اتکا به اخبار غیررسمی
تصمیم‌ها بر اساس شایعات شبکه‌های اجتماعی گرفته می‌شوند.
۶. نبود زیرساخت دورکاری
کارکنان از خانه به ابزارهای ضروری دسترسی ندارند.
۷. الزام به حضور بدون ارزیابی خطر
ضرورت عملیاتی به‌اشتباه معادل امکان حضور ایمن در نظر گرفته می‌شود.
۸. ابهام در ثبت کارکرد
کارکنان نمی‌دانند وضعیت ساعات کاری آن‌ها چگونه محاسبه می‌شود.
۹. نداشتن برنامه ارتباط اضطراری
در صورت اختلال سامانه‌های اصلی، کانال جایگزین مشخص نیست.
۱۰. ارزیابی نکردن تجربه بحران
پس از بازگشت شرایط عادی، هیچ اصلاحی در برنامه سازمان انجام نمی‌شود.
چک‌لیست نهایی مدیر منابع انسانی
پیش از شروع فصل بارش، این موارد را بررسی کنید:
- [ ] مسئول تصمیم‌گیری اضطراری تعیین شده است.
- [ ] فهرست فعالیت‌های حیاتی سازمان مشخص است.
- [ ] مشاغل قابل دورکاری شناسایی شده‌اند.
- [ ] برنامه کارکنان شیفتی و حضوری تدوین شده است.
- [ ] منابع رسمی هشدار و اطلاع‌رسانی مشخص هستند.
- [ ] کانال ارتباط اضطراری با کارکنان فعال است.
- [ ] زیرساخت دورکاری آزمایش شده است.
- [ ] شیوه ثبت کارکرد در شرایط اضطراری روشن است.
- [ ] سیاست‌های امنیت اطلاعات به کارکنان اعلام شده‌اند.
- [ ] شرایط کارکنان شعب مختلف جداگانه ارزیابی می‌شود.
- [ ] برنامه پشتیبانی از کارکنان آسیب‌دیده وجود دارد.
- [ ] زمان بازبینی و به‌روزرسانی برنامه تعیین شده است.
جمع‌بندی؛ ایمنی کارکنان باید مبنای تصمیم باشد
بارندگی شدید و احتمال سیلاب می‌توانند برنامه عادی فعالیت سازمان‌ها را مختل کنند.
اما سازمانی که از قبل برای چنین شرایطی آماده شده باشد، می‌تواند تصمیم‌های سریع‌تر، شفاف‌تر و متناسب‌تری اتخاذ کند.
دورکاری، ساعت کاری شناور و کاهش حضور غیرضروری، ابزارهایی برای مدیریت شرایط هستند؛ نه راهکارهایی که بدون توجه به نوع فعالیت و سطح خطر برای همه سازمان‌ها یکسان اجرا شوند.
اصل مهم این است که هیچ برنامه کاری نباید کارکنان را به پذیرش خطر غیرضروری وادار کند.
مدیران منابع انسانی با هماهنگی مدیریت ارشد، مسئولان ایمنی و واحدهای عملیاتی می‌توانند برنامه‌ای تدوین کنند که هم از کارکنان محافظت کند و هم استمرار فعالیت‌های ضروری را تا حد امکان حفظ کند.
نظرات و پرسش‌ها
در حال بارگذاری نظرات...